Wychowanie fizyczne – judo

Zajęcia odbywają się na sali wyposażonej w profesjonalny sprzęt do uprawiania sztuk i sportów walki(tatami, dodatkowe miękkie materace, tarcze i worki do ćwiczenia uderzeń, gumy i inne).

Studenci szczególnie wyróżniający się na zajęciach umiejętnościami, sprawnością fizyczną oraz zaangażowaniem lub wcześniej trenujący sporty walki otrzymają możliwość uczestniczenia w zajęciach sekcji judo KU AZS UŁ oraz reprezentowania Uniwersytetu na zawodach międzyuczelnianych.

Podczas zajęć judo stosowane są przede wszystkim metody analityczna i kompleksowa, rzadziej metoda syntetyczna . Metoda analityczna przeważa podczas nauczania techniki padów ( ukemi ) i rzutów ( nage waza ). Do nauczania techniki walki w parterze ( ne waza ) stosowane są przeważnie metody kompleksowa i syntetyczna.

W judo stosuje się także specyficzne i charakterystyczne dla tej dyscypliny metody nauczania i doskonalenia techniki:

● metoda tandoku renshu – jest to metoda ćwiczeń bez przeciwnika, nauczania i doskonalenia „wejść” do rzutów lub kombinacji rzutów

● metoda uchi komi – jest to forma doskonalenia i pełnego zautomatyzowania pierwszej fazy rzutu – „wejścia” - wykonywana z partnerem

● metoda yaku soku geiko – to doskonalenie technik rzutów i technik ne waza w ruchu, często w formie przypominającej walkę, ale bez oporu ze strony partnera

● randori – jest to metoda ostatecznego i całościowego ćwiczenia techniki. Jest to walka treningowa, której celem nie jest jednak zwycięstwo, ale doskonalenie elementów technicznych i taktycznych w walce a także kształtowanie cech wolicjonalnych.

Trening judo wymaga form zabawowej, zadaniowej i ścisłej. Metoda zabawowa przeważa podczas rozgrzewki. Przy jej pomocy kształtuje się przede wszystkim cechy fizyczne. Zabawowe formy walki pomagają także doskonalić elementy techniczne i taktyczne. Forma ścisła jest wykorzystywana do nauki i doskonalenia techniki. Natomiast doskonalenie elementów taktycznych odbywa się głównie z zastosowaniem metody zadaniowej.

Podstawowym warunkiem zaliczenia przedmiotu jest stuprocentowa frekwencja i regularny udział w zajęciach oraz zaangażowanie w ćwiczenia podczas zajęć - 80% składowej oceny.

Drugim kryterium zaliczenia jest sprawdzian na ocenę, podczas którego student prezentuje swoje umiejętności w formie pokazu technik. Forma pokazu powinna być zbliżona do egzaminu na stopnie szkoleniowe kyu.

Ocenie podlega poprawność techniczna oraz znajomość zasad zachowania się na sali podczas treningu judo - 20% składowej oceny.

WIEDZA

- Zapoznanie z charakterem judo i podstawowymi faktami z historii tej dyscypliny sportu w Polsce i na świecie.

- Zapoznanie z terminologią w języku japońskim stosowaną podczas zajęć judo oraz japońskimi nazwami technik.

- Zapoznanie z metodyką nauczania techniki oraz metodami kształtowania sprawności fizycznej.

- Zapoznanie z przepisami walki sportowej judo.

UMIEJĘTNOŚCI

- Nauka padów i podstawowych elementów akrobatyki.

- Nauka technik rzutów (nage waza): biodrowych, nożnych i ręcznych.

- Nauka technik walki w parterze (ne waza): dźwigni, duszeń i trzymań.

- Łączenie technik rzutów z trzymaniami, dźwigniami i duszeniami.

- Kombinacje rzutów.

- Kontrataki do rzutów.

- Proste formy walk szkoleniowych - doskonalenie technik oraz nabywanie umiejętności taktycznego rozgrywania walki.

- Zapoznanie z ćwiczeniami i metodami kształtującymi poszczególne cechy sprawności fizycznej.

- Gry i zabawy jako ważne narzędzie w treningu sportów walki.

1. Błach Wiesław 2008. Szkolenie najmłodszych i trochę starszych.

2. Pawluk Janusz 1988. Judo sportowe.

3. Przepisy walki sportowej judo IJF ze zmianami od 01.01.2009 www.pzjudo.pl

4. Sozański H. 1999. Podstawy teorii treningu sportowego.

5. Witkowski K. 2004. Znaczenie gier i zabaw w początkowym etapie szkolenia młodych judoków.

Zajęcia odbywają się na sali wyposażonej w profesjonalny sprzęt do uprawiania sztuk i sportów walki(tatami, dodatkowe miękkie materace, tarcze i worki do ćwiczenia uderzeń, gumy i inne).

Studenci szczególnie wyróżniający się na zajęciach umiejętnościami, sprawnością fizyczną oraz zaangażowaniem lub wcześniej trenujący sporty walki otrzymają możliwość uczestniczenia w zajęciach sekcji judo KU AZS UŁ oraz reprezentowania Uniwersytetu na zawodach międzyuczelnianych.

Podczas zajęć judo stosowane są przede wszystkim metody analityczna i kompleksowa, rzadziej metoda syntetyczna . Metoda analityczna przeważa podczas nauczania techniki padów ( ukemi ) i rzutów ( nage waza ). Do nauczania techniki walki w parterze ( ne waza ) stosowane są przeważnie metody kompleksowa i syntetyczna.

W judo stosuje się także specyficzne i charakterystyczne dla tej dyscypliny metody nauczania i doskonalenia techniki:

● metoda tandoku renshu – jest to metoda ćwiczeń bez przeciwnika, nauczania i doskonalenia „wejść” do rzutów lub kombinacji rzutów

● metoda uchi komi – jest to forma doskonalenia i pełnego zautomatyzowania pierwszej fazy rzutu – „wejścia” - wykonywana z partnerem

● metoda yaku soku geiko – to doskonalenie technik rzutów i technik ne waza w ruchu, często w formie przypominającej walkę, ale bez oporu ze strony partnera

● randori – jest to metoda ostatecznego i całościowego ćwiczenia techniki. Jest to walka treningowa, której celem nie jest jednak zwycięstwo, ale doskonalenie elementów technicznych i taktycznych w walce a także kształtowanie cech wolicjonalnych.

Trening judo wymaga form zabawowej, zadaniowej i ścisłej. Metoda zabawowa przeważa podczas rozgrzewki. Przy jej pomocy kształtuje się przede wszystkim cechy fizyczne. Zabawowe formy walki pomagają także doskonalić elementy techniczne i taktyczne. Forma ścisła jest wykorzystywana do nauki i doskonalenia techniki. Natomiast doskonalenie elementów taktycznych odbywa się głównie z zastosowaniem metody zadaniowej.

Podstawowym warunkiem zaliczenia przedmiotu jest stuprocentowa frekwencja i regularny udział w zajęciach oraz zaangażowanie w ćwiczenia podczas zajęć - 80% składowej oceny.

Drugim kryterium zaliczenia jest sprawdzian na ocenę, podczas którego student prezentuje swoje umiejętności w formie pokazu technik. Forma pokazu powinna być zbliżona do egzaminu na stopnie szkoleniowe kyu.

Ocenie podlega poprawność techniczna oraz znajomość zasad zachowania się na sali podczas treningu judo - 20% składowej oceny.

WIEDZA

- Zapoznanie z charakterem judo i podstawowymi faktami z historii tej dyscypliny sportu w Polsce i na świecie.

- Zapoznanie z terminologią w języku japońskim stosowaną podczas zajęć judo oraz japońskimi nazwami technik.

- Zapoznanie z metodyką nauczania techniki oraz metodami kształtowania sprawności fizycznej.

- Zapoznanie z przepisami walki sportowej judo.

UMIEJĘTNOŚCI

- Nauka padów i podstawowych elementów akrobatyki.

- Nauka technik rzutów (nage waza): biodrowych, nożnych i ręcznych.

- Nauka technik walki w parterze (ne waza): dźwigni, duszeń i trzymań.

- Łączenie technik rzutów z trzymaniami, dźwigniami i duszeniami.

- Kombinacje rzutów.

- Kontrataki do rzutów.

- Proste formy walk szkoleniowych - doskonalenie technik oraz nabywanie umiejętności taktycznego rozgrywania walki.

- Zapoznanie z ćwiczeniami i metodami kształtującymi poszczególne cechy sprawności fizycznej.

- Gry i zabawy jako ważne narzędzie w treningu sportów walki.

1. Błach Wiesław 2008. Szkolenie najmłodszych i trochę starszych.

2. Pawluk Janusz 1988. Judo sportowe.

3. Przepisy walki sportowej judo IJF ze zmianami od 01.01.2009 www.pzjudo.pl

4. Sozański H. 1999. Podstawy teorii treningu sportowego.

5. Witkowski K. 2004. Znaczenie gier i zabaw w początkowym etapie szkolenia młodych judoków.

Zajęcia odbywają się na sali wyposażonej w profesjonalny sprzęt do uprawiania sztuk i sportów walki(tatami, dodatkowe miękkie materace, tarcze i worki do ćwiczenia uderzeń, gumy i inne).

Studenci szczególnie wyróżniający się na zajęciach umiejętnościami, sprawnością fizyczną oraz zaangażowaniem lub wcześniej trenujący sporty walki otrzymają możliwość uczestniczenia w zajęciach sekcji judo KU AZS UŁ oraz reprezentowania Uniwersytetu na zawodach międzyuczelnianych.

Podczas zajęć judo stosowane są przede wszystkim metody analityczna i kompleksowa, rzadziej metoda syntetyczna . Metoda analityczna przeważa podczas nauczania techniki padów ( ukemi ) i rzutów ( nage waza ). Do nauczania techniki walki w parterze ( ne waza ) stosowane są przeważnie metody kompleksowa i syntetyczna.

W judo stosuje się także specyficzne i charakterystyczne dla tej dyscypliny metody nauczania i doskonalenia techniki:

● metoda tandoku renshu – jest to metoda ćwiczeń bez przeciwnika, nauczania i doskonalenia „wejść” do rzutów lub kombinacji rzutów

● metoda uchi komi – jest to forma doskonalenia i pełnego zautomatyzowania pierwszej fazy rzutu – „wejścia” - wykonywana z partnerem

● metoda yaku soku geiko – to doskonalenie technik rzutów i technik ne waza w ruchu, często w formie przypominającej walkę, ale bez oporu ze strony partnera

● randori – jest to metoda ostatecznego i całościowego ćwiczenia techniki. Jest to walka treningowa, której celem nie jest jednak zwycięstwo, ale doskonalenie elementów technicznych i taktycznych w walce a także kształtowanie cech wolicjonalnych.

Trening judo wymaga form zabawowej, zadaniowej i ścisłej. Metoda zabawowa przeważa podczas rozgrzewki. Przy jej pomocy kształtuje się przede wszystkim cechy fizyczne. Zabawowe formy walki pomagają także doskonalić elementy techniczne i taktyczne. Forma ścisła jest wykorzystywana do nauki i doskonalenia techniki. Natomiast doskonalenie elementów taktycznych odbywa się głównie z zastosowaniem metody zadaniowej.

Podstawowym warunkiem zaliczenia przedmiotu jest stuprocentowa frekwencja i regularny udział w zajęciach oraz zaangażowanie w ćwiczenia podczas zajęć - 80% składowej oceny.

Drugim kryterium zaliczenia jest sprawdzian na ocenę, podczas którego student prezentuje swoje umiejętności w formie pokazu technik. Forma pokazu powinna być zbliżona do egzaminu na stopnie szkoleniowe kyu.

Ocenie podlega poprawność techniczna oraz znajomość zasad zachowania się na sali podczas treningu judo - 20% składowej oceny.

WIEDZA

- Zapoznanie z charakterem judo i podstawowymi faktami z historii tej dyscypliny sportu w Polsce i na świecie.

- Zapoznanie z terminologią w języku japońskim stosowaną podczas zajęć judo oraz japońskimi nazwami technik.

- Zapoznanie z metodyką nauczania techniki oraz metodami kształtowania sprawności fizycznej.

- Zapoznanie z przepisami walki sportowej judo.

UMIEJĘTNOŚCI

- Nauka padów i podstawowych elementów akrobatyki.

- Nauka technik rzutów (nage waza): biodrowych, nożnych i ręcznych.

- Nauka technik walki w parterze (ne waza): dźwigni, duszeń i trzymań.

- Łączenie technik rzutów z trzymaniami, dźwigniami i duszeniami.

- Kombinacje rzutów.

- Kontrataki do rzutów.

- Proste formy walk szkoleniowych - doskonalenie technik oraz nabywanie umiejętności taktycznego rozgrywania walki.

- Zapoznanie z ćwiczeniami i metodami kształtującymi poszczególne cechy sprawności fizycznej.

- Gry i zabawy jako ważne narzędzie w treningu sportów walki.

1. Błach Wiesław 2008. Szkolenie najmłodszych i trochę starszych.

2. Pawluk Janusz 1988. Judo sportowe.

3. Przepisy walki sportowej judo IJF ze zmianami od 01.01.2009 www.pzjudo.pl

4. Sozański H. 1999. Podstawy teorii treningu sportowego.

5. Witkowski K. 2004. Znaczenie gier i zabaw w początkowym etapie szkolenia młodych judoków.

Zajęcia odbywają się na sali wyposażonej w profesjonalny sprzęt do uprawiania sztuk i sportów walki(tatami, dodatkowe miękkie materace, tarcze i worki do ćwiczenia uderzeń, gumy i inne).

Studenci szczególnie wyróżniający się na zajęciach umiejętnościami, sprawnością fizyczną oraz zaangażowaniem lub wcześniej trenujący sporty walki otrzymają możliwość uczestniczenia w zajęciach sekcji judo KU AZS UŁ oraz reprezentowania Uniwersytetu na zawodach międzyuczelnianych.

Podczas zajęć judo stosowane są przede wszystkim metody analityczna i kompleksowa, rzadziej metoda syntetyczna . Metoda analityczna przeważa podczas nauczania techniki padów ( ukemi ) i rzutów ( nage waza ). Do nauczania techniki walki w parterze ( ne waza ) stosowane są przeważnie metody kompleksowa i syntetyczna.

W judo stosuje się także specyficzne i charakterystyczne dla tej dyscypliny metody nauczania i doskonalenia techniki:

● metoda tandoku renshu – jest to metoda ćwiczeń bez przeciwnika, nauczania i doskonalenia „wejść” do rzutów lub kombinacji rzutów

● metoda uchi komi – jest to forma doskonalenia i pełnego zautomatyzowania pierwszej fazy rzutu – „wejścia” - wykonywana z partnerem

● metoda yaku soku geiko – to doskonalenie technik rzutów i technik ne waza w ruchu, często w formie przypominającej walkę, ale bez oporu ze strony partnera

● randori – jest to metoda ostatecznego i całościowego ćwiczenia techniki. Jest to walka treningowa, której celem nie jest jednak zwycięstwo, ale doskonalenie elementów technicznych i taktycznych w walce a także kształtowanie cech wolicjonalnych.

Trening judo wymaga form zabawowej, zadaniowej i ścisłej. Metoda zabawowa przeważa podczas rozgrzewki. Przy jej pomocy kształtuje się przede wszystkim cechy fizyczne. Zabawowe formy walki pomagają także doskonalić elementy techniczne i taktyczne. Forma ścisła jest wykorzystywana do nauki i doskonalenia techniki. Natomiast doskonalenie elementów taktycznych odbywa się głównie z zastosowaniem metody zadaniowej.

Podstawowym warunkiem zaliczenia przedmiotu jest stuprocentowa frekwencja i regularny udział w zajęciach oraz zaangażowanie w ćwiczenia podczas zajęć - 80% składowej oceny.

Drugim kryterium zaliczenia jest sprawdzian na ocenę, podczas którego student prezentuje swoje umiejętności w formie pokazu technik. Forma pokazu powinna być zbliżona do egzaminu na stopnie szkoleniowe kyu.

Ocenie podlega poprawność techniczna oraz znajomość zasad zachowania się na sali podczas treningu judo - 20% składowej oceny.

WIEDZA

- Zapoznanie z charakterem judo i podstawowymi faktami z historii tej dyscypliny sportu w Polsce i na świecie.

- Zapoznanie z terminologią w języku japońskim stosowaną podczas zajęć judo oraz japońskimi nazwami technik.

- Zapoznanie z metodyką nauczania techniki oraz metodami kształtowania sprawności fizycznej.

- Zapoznanie z przepisami walki sportowej judo.

UMIEJĘTNOŚCI

- Nauka padów i podstawowych elementów akrobatyki.

- Nauka technik rzutów (nage waza): biodrowych, nożnych i ręcznych.

- Nauka technik walki w parterze (ne waza): dźwigni, duszeń i trzymań.

- Łączenie technik rzutów z trzymaniami, dźwigniami i duszeniami.

- Kombinacje rzutów.

- Kontrataki do rzutów.

- Proste formy walk szkoleniowych - doskonalenie technik oraz nabywanie umiejętności taktycznego rozgrywania walki.

- Zapoznanie z ćwiczeniami i metodami kształtującymi poszczególne cechy sprawności fizycznej.

- Gry i zabawy jako ważne narzędzie w treningu sportów walki.

1. Błach Wiesław 2008. Szkolenie najmłodszych i trochę starszych.

2. Pawluk Janusz 1988. Judo sportowe.

3. Przepisy walki sportowej judo IJF ze zmianami od 01.01.2009 www.pzjudo.pl

4. Sozański H. 1999. Podstawy teorii treningu sportowego.

5. Witkowski K. 2004. Znaczenie gier i zabaw w początkowym etapie szkolenia młodych judoków.

Zajęcia odbywają się na sali wyposażonej w profesjonalny sprzęt do uprawiania sztuk i sportów walki(tatami, dodatkowe miękkie materace, tarcze i worki do ćwiczenia uderzeń, gumy i inne).

Studenci szczególnie wyróżniający się na zajęciach umiejętnościami, sprawnością fizyczną oraz zaangażowaniem lub wcześniej trenujący sporty walki otrzymają możliwość uczestniczenia w zajęciach sekcji judo KU AZS UŁ oraz reprezentowania Uniwersytetu na zawodach międzyuczelnianych.

Podczas zajęć judo stosowane są przede wszystkim metody analityczna i kompleksowa, rzadziej metoda syntetyczna . Metoda analityczna przeważa podczas nauczania techniki padów ( ukemi ) i rzutów ( nage waza ). Do nauczania techniki walki w parterze ( ne waza ) stosowane są przeważnie metody kompleksowa i syntetyczna.

W judo stosuje się także specyficzne i charakterystyczne dla tej dyscypliny metody nauczania i doskonalenia techniki:

● metoda tandoku renshu – jest to metoda ćwiczeń bez przeciwnika, nauczania i doskonalenia „wejść” do rzutów lub kombinacji rzutów

● metoda uchi komi – jest to forma doskonalenia i pełnego zautomatyzowania pierwszej fazy rzutu – „wejścia” - wykonywana z partnerem

● metoda yaku soku geiko – to doskonalenie technik rzutów i technik ne waza w ruchu, często w formie przypominającej walkę, ale bez oporu ze strony partnera

● randori – jest to metoda ostatecznego i całościowego ćwiczenia techniki. Jest to walka treningowa, której celem nie jest jednak zwycięstwo, ale doskonalenie elementów technicznych i taktycznych w walce a także kształtowanie cech wolicjonalnych.

Trening judo wymaga form zabawowej, zadaniowej i ścisłej. Metoda zabawowa przeważa podczas rozgrzewki. Przy jej pomocy kształtuje się przede wszystkim cechy fizyczne. Zabawowe formy walki pomagają także doskonalić elementy techniczne i taktyczne. Forma ścisła jest wykorzystywana do nauki i doskonalenia techniki. Natomiast doskonalenie elementów taktycznych odbywa się głównie z zastosowaniem metody zadaniowej.

Podstawowym warunkiem zaliczenia przedmiotu jest stuprocentowa frekwencja i regularny udział w zajęciach oraz zaangażowanie w ćwiczenia podczas zajęć - 80% składowej oceny.

Drugim kryterium zaliczenia jest sprawdzian na ocenę, podczas którego student prezentuje swoje umiejętności w formie pokazu technik. Forma pokazu powinna być zbliżona do egzaminu na stopnie szkoleniowe kyu.

Ocenie podlega poprawność techniczna oraz znajomość zasad zachowania się na sali podczas treningu judo - 20% składowej oceny.

WIEDZA

- Zapoznanie z charakterem judo i podstawowymi faktami z historii tej dyscypliny sportu w Polsce i na świecie.

- Zapoznanie z terminologią w języku japońskim stosowaną podczas zajęć judo oraz japońskimi nazwami technik.

- Zapoznanie z metodyką nauczania techniki oraz metodami kształtowania sprawności fizycznej.

- Zapoznanie z przepisami walki sportowej judo.

UMIEJĘTNOŚCI

- Nauka padów i podstawowych elementów akrobatyki.

- Nauka technik rzutów (nage waza): biodrowych, nożnych i ręcznych.

- Nauka technik walki w parterze (ne waza): dźwigni, duszeń i trzymań.

- Łączenie technik rzutów z trzymaniami, dźwigniami i duszeniami.

- Kombinacje rzutów.

- Kontrataki do rzutów.

- Proste formy walk szkoleniowych - doskonalenie technik oraz nabywanie umiejętności taktycznego rozgrywania walki.

- Zapoznanie z ćwiczeniami i metodami kształtującymi poszczególne cechy sprawności fizycznej.

- Gry i zabawy jako ważne narzędzie w treningu sportów walki.

1. Błach Wiesław 2008. Szkolenie najmłodszych i trochę starszych.

2. Pawluk Janusz 1988. Judo sportowe.

3. Przepisy walki sportowej judo IJF ze zmianami od 01.01.2009 www.pzjudo.pl

4. Sozański H. 1999. Podstawy teorii treningu sportowego.

5. Witkowski K. 2004. Znaczenie gier i zabaw w początkowym etapie szkolenia młodych judoków.

Zajęcia odbywają się na sali wyposażonej w profesjonalny sprzęt do uprawiania sztuk i sportów walki(tatami, dodatkowe miękkie materace, tarcze i worki do ćwiczenia uderzeń, gumy i inne).

Studenci szczególnie wyróżniający się na zajęciach umiejętnościami, sprawnością fizyczną oraz zaangażowaniem lub wcześniej trenujący sporty walki otrzymają możliwość uczestniczenia w zajęciach sekcji judo KU AZS UŁ oraz reprezentowania Uniwersytetu na zawodach międzyuczelnianych.

Podczas zajęć judo stosowane są przede wszystkim metody analityczna i kompleksowa, rzadziej metoda syntetyczna . Metoda analityczna przeważa podczas nauczania techniki padów ( ukemi ) i rzutów ( nage waza ). Do nauczania techniki walki w parterze ( ne waza ) stosowane są przeważnie metody kompleksowa i syntetyczna.

W judo stosuje się także specyficzne i charakterystyczne dla tej dyscypliny metody nauczania i doskonalenia techniki:

● metoda tandoku renshu – jest to metoda ćwiczeń bez przeciwnika, nauczania i doskonalenia „wejść” do rzutów lub kombinacji rzutów

● metoda uchi komi – jest to forma doskonalenia i pełnego zautomatyzowania pierwszej fazy rzutu – „wejścia” - wykonywana z partnerem

● metoda yaku soku geiko – to doskonalenie technik rzutów i technik ne waza w ruchu, często w formie przypominającej walkę, ale bez oporu ze strony partnera

● randori – jest to metoda ostatecznego i całościowego ćwiczenia techniki. Jest to walka treningowa, której celem nie jest jednak zwycięstwo, ale doskonalenie elementów technicznych i taktycznych w walce a także kształtowanie cech wolicjonalnych.

Trening judo wymaga form zabawowej, zadaniowej i ścisłej. Metoda zabawowa przeważa podczas rozgrzewki. Przy jej pomocy kształtuje się przede wszystkim cechy fizyczne. Zabawowe formy walki pomagają także doskonalić elementy techniczne i taktyczne. Forma ścisła jest wykorzystywana do nauki i doskonalenia techniki. Natomiast doskonalenie elementów taktycznych odbywa się głównie z zastosowaniem metody zadaniowej.

Podstawowym warunkiem zaliczenia przedmiotu jest stuprocentowa frekwencja i regularny udział w zajęciach oraz zaangażowanie w ćwiczenia podczas zajęć - 80% składowej oceny.

Drugim kryterium zaliczenia jest sprawdzian na ocenę, podczas którego student prezentuje swoje umiejętności w formie pokazu technik. Forma pokazu powinna być zbliżona do egzaminu na stopnie szkoleniowe kyu.

Ocenie podlega poprawność techniczna oraz znajomość zasad zachowania się na sali podczas treningu judo - 20% składowej oceny.

WIEDZA

- Zapoznanie z charakterem judo i podstawowymi faktami z historii tej dyscypliny sportu w Polsce i na świecie.

- Zapoznanie z terminologią w języku japońskim stosowaną podczas zajęć judo oraz japońskimi nazwami technik.

- Zapoznanie z metodyką nauczania techniki oraz metodami kształtowania sprawności fizycznej.

- Zapoznanie z przepisami walki sportowej judo.

UMIEJĘTNOŚCI

- Nauka padów i podstawowych elementów akrobatyki.

- Nauka technik rzutów (nage waza): biodrowych, nożnych i ręcznych.

- Nauka technik walki w parterze (ne waza): dźwigni, duszeń i trzymań.

- Łączenie technik rzutów z trzymaniami, dźwigniami i duszeniami.

- Kombinacje rzutów.

- Kontrataki do rzutów.

- Proste formy walk szkoleniowych - doskonalenie technik oraz nabywanie umiejętności taktycznego rozgrywania walki.

- Zapoznanie z ćwiczeniami i metodami kształtującymi poszczególne cechy sprawności fizycznej.

- Gry i zabawy jako ważne narzędzie w treningu sportów walki.

1. Błach Wiesław 2008. Szkolenie najmłodszych i trochę starszych.

2. Pawluk Janusz 1988. Judo sportowe.

3. Przepisy walki sportowej judo IJF ze zmianami od 01.01.2009 www.pzjudo.pl

4. Sozański H. 1999. Podstawy teorii treningu sportowego.

5. Witkowski K. 2004. Znaczenie gier i zabaw w początkowym etapie szkolenia młodych judoków.

Zajęcia odbywają się na sali wyposażonej w profesjonalny sprzęt do uprawiania sztuk i sportów walki(tatami, dodatkowe miękkie materace, tarcze i worki do ćwiczenia uderzeń, gumy i inne).

Studenci szczególnie wyróżniający się na zajęciach umiejętnościami, sprawnością fizyczną oraz zaangażowaniem lub wcześniej trenujący sporty walki otrzymają możliwość uczestniczenia w zajęciach sekcji judo KU AZS UŁ oraz reprezentowania Uniwersytetu na zawodach międzyuczelnianych.

Podczas zajęć judo stosowane są przede wszystkim metody analityczna i kompleksowa, rzadziej metoda syntetyczna . Metoda analityczna przeważa podczas nauczania techniki padów ( ukemi ) i rzutów ( nage waza ). Do nauczania techniki walki w parterze ( ne waza ) stosowane są przeważnie metody kompleksowa i syntetyczna.

W judo stosuje się także specyficzne i charakterystyczne dla tej dyscypliny metody nauczania i doskonalenia techniki:

● metoda tandoku renshu – jest to metoda ćwiczeń bez przeciwnika, nauczania i doskonalenia „wejść” do rzutów lub kombinacji rzutów

● metoda uchi komi – jest to forma doskonalenia i pełnego zautomatyzowania pierwszej fazy rzutu – „wejścia” - wykonywana z partnerem

● metoda yaku soku geiko – to doskonalenie technik rzutów i technik ne waza w ruchu, często w formie przypominającej walkę, ale bez oporu ze strony partnera

● randori – jest to metoda ostatecznego i całościowego ćwiczenia techniki. Jest to walka treningowa, której celem nie jest jednak zwycięstwo, ale doskonalenie elementów technicznych i taktycznych w walce a także kształtowanie cech wolicjonalnych.

Trening judo wymaga form zabawowej, zadaniowej i ścisłej. Metoda zabawowa przeważa podczas rozgrzewki. Przy jej pomocy kształtuje się przede wszystkim cechy fizyczne. Zabawowe formy walki pomagają także doskonalić elementy techniczne i taktyczne. Forma ścisła jest wykorzystywana do nauki i doskonalenia techniki. Natomiast doskonalenie elementów taktycznych odbywa się głównie z zastosowaniem metody zadaniowej.

Podstawowym warunkiem zaliczenia przedmiotu jest stuprocentowa frekwencja i regularny udział w zajęciach oraz zaangażowanie w ćwiczenia podczas zajęć - 80% składowej oceny.

Drugim kryterium zaliczenia jest sprawdzian na ocenę, podczas którego student prezentuje swoje umiejętności w formie pokazu technik. Forma pokazu powinna być zbliżona do egzaminu na stopnie szkoleniowe kyu.

Ocenie podlega poprawność techniczna oraz znajomość zasad zachowania się na sali podczas treningu judo - 20% składowej oceny.

WIEDZA

- Zapoznanie z charakterem judo i podstawowymi faktami z historii tej dyscypliny sportu w Polsce i na świecie.

- Zapoznanie z terminologią w języku japońskim stosowaną podczas zajęć judo oraz japońskimi nazwami technik.

- Zapoznanie z metodyką nauczania techniki oraz metodami kształtowania sprawności fizycznej.

- Zapoznanie z przepisami walki sportowej judo.

UMIEJĘTNOŚCI

- Nauka padów i podstawowych elementów akrobatyki.

- Nauka technik rzutów (nage waza): biodrowych, nożnych i ręcznych.

- Nauka technik walki w parterze (ne waza): dźwigni, duszeń i trzymań.

- Łączenie technik rzutów z trzymaniami, dźwigniami i duszeniami.

- Kombinacje rzutów.

- Kontrataki do rzutów.

- Proste formy walk szkoleniowych - doskonalenie technik oraz nabywanie umiejętności taktycznego rozgrywania walki.

- Zapoznanie z ćwiczeniami i metodami kształtującymi poszczególne cechy sprawności fizycznej.

- Gry i zabawy jako ważne narzędzie w treningu sportów walki.

1. Błach Wiesław 2008. Szkolenie najmłodszych i trochę starszych.

2. Pawluk Janusz 1988. Judo sportowe.

3. Przepisy walki sportowej judo IJF ze zmianami od 01.01.2009 www.pzjudo.pl

4. Sozański H. 1999. Podstawy teorii treningu sportowego.

5. Witkowski K. 2004. Znaczenie gier i zabaw w początkowym etapie szkolenia młodych judoków.

Zajęcia odbywają się na sali wyposażonej w profesjonalny sprzęt do uprawiania sztuk i sportów walki(tatami, dodatkowe miękkie materace, tarcze i worki do ćwiczenia uderzeń, gumy i inne).

Studenci szczególnie wyróżniający się na zajęciach umiejętnościami, sprawnością fizyczną oraz zaangażowaniem lub wcześniej trenujący sporty walki otrzymają możliwość uczestniczenia w zajęciach sekcji judo KU AZS UŁ oraz reprezentowania Uniwersytetu na zawodach międzyuczelnianych.

Podczas zajęć judo stosowane są przede wszystkim metody analityczna i kompleksowa, rzadziej metoda syntetyczna . Metoda analityczna przeważa podczas nauczania techniki padów ( ukemi ) i rzutów ( nage waza ). Do nauczania techniki walki w parterze ( ne waza ) stosowane są przeważnie metody kompleksowa i syntetyczna.

W judo stosuje się także specyficzne i charakterystyczne dla tej dyscypliny metody nauczania i doskonalenia techniki:

● metoda tandoku renshu – jest to metoda ćwiczeń bez przeciwnika, nauczania i doskonalenia „wejść” do rzutów lub kombinacji rzutów

● metoda uchi komi – jest to forma doskonalenia i pełnego zautomatyzowania pierwszej fazy rzutu – „wejścia” - wykonywana z partnerem

● metoda yaku soku geiko – to doskonalenie technik rzutów i technik ne waza w ruchu, często w formie przypominającej walkę, ale bez oporu ze strony partnera

● randori – jest to metoda ostatecznego i całościowego ćwiczenia techniki. Jest to walka treningowa, której celem nie jest jednak zwycięstwo, ale doskonalenie elementów technicznych i taktycznych w walce a także kształtowanie cech wolicjonalnych.

Trening judo wymaga form zabawowej, zadaniowej i ścisłej. Metoda zabawowa przeważa podczas rozgrzewki. Przy jej pomocy kształtuje się przede wszystkim cechy fizyczne. Zabawowe formy walki pomagają także doskonalić elementy techniczne i taktyczne. Forma ścisła jest wykorzystywana do nauki i doskonalenia techniki. Natomiast doskonalenie elementów taktycznych odbywa się głównie z zastosowaniem metody zadaniowej.

Podstawowym warunkiem zaliczenia przedmiotu jest stuprocentowa frekwencja i regularny udział w zajęciach oraz zaangażowanie w ćwiczenia podczas zajęć - 80% składowej oceny.

Drugim kryterium zaliczenia jest sprawdzian na ocenę, podczas którego student prezentuje swoje umiejętności w formie pokazu technik. Forma pokazu powinna być zbliżona do egzaminu na stopnie szkoleniowe kyu.

Ocenie podlega poprawność techniczna oraz znajomość zasad zachowania się na sali podczas treningu judo - 20% składowej oceny.

WIEDZA

- Zapoznanie z charakterem judo i podstawowymi faktami z historii tej dyscypliny sportu w Polsce i na świecie.

- Zapoznanie z terminologią w języku japońskim stosowaną podczas zajęć judo oraz japońskimi nazwami technik.

- Zapoznanie z metodyką nauczania techniki oraz metodami kształtowania sprawności fizycznej.

- Zapoznanie z przepisami walki sportowej judo.

UMIEJĘTNOŚCI

- Nauka padów i podstawowych elementów akrobatyki.

- Nauka technik rzutów (nage waza): biodrowych, nożnych i ręcznych.

- Nauka technik walki w parterze (ne waza): dźwigni, duszeń i trzymań.

- Łączenie technik rzutów z trzymaniami, dźwigniami i duszeniami.

- Kombinacje rzutów.

- Kontrataki do rzutów.

- Proste formy walk szkoleniowych - doskonalenie technik oraz nabywanie umiejętności taktycznego rozgrywania walki.

- Zapoznanie z ćwiczeniami i metodami kształtującymi poszczególne cechy sprawności fizycznej.

- Gry i zabawy jako ważne narzędzie w treningu sportów walki.

1. Błach Wiesław 2008. Szkolenie najmłodszych i trochę starszych.

2. Pawluk Janusz 1988. Judo sportowe.

3. Przepisy walki sportowej judo IJF ze zmianami od 01.01.2009 www.pzjudo.pl

4. Sozański H. 1999. Podstawy teorii treningu sportowego.

5. Witkowski K. 2004. Znaczenie gier i zabaw w początkowym etapie szkolenia młodych judoków.